Obowiązek alimentacyjny wobec dziecka jest jednym z kluczowych aspektów prawa rodzinnego, mającym na celu zapewnienie mu odpowiedniego poziomu życia i rozwoju. Choć potocznie uważa się, że alimenty płaci się do momentu osiągnięcia przez dziecko pełnoletności, rzeczywistość prawna jest nieco bardziej złożona. Prawo polskie przewiduje sytuacje, w których rodzic jest zobowiązany do świadczeń alimentacyjnych nawet po tym, jak jego dziecko ukończy 18 lat. Zrozumienie tych niuansów jest kluczowe dla obu stron – zarówno zobowiązanego do płacenia, jak i uprawnionego do otrzymywania świadczeń.
Kluczową rolę odgrywa tutaj przede wszystkim sytuacja dziecka po osiągnięciu pełnoletności. Jeśli pełnoletnie dziecko jest w stanie samodzielnie się utrzymać i nie potrzebuje wsparcia finansowego rodziców, obowiązek alimentacyjny może wygasnąć. Jednakże, jeśli jego sytuacja życiowa na to nie pozwala, obowiązek ten trwa nadal. Oznacza to, że nawet po przekroczeniu progu dorosłości, dziecko może nadal czerpać wsparcie finansowe od rodzica, jeśli tylko wykaże, że nie jest w stanie pokryć swoich podstawowych potrzeb życiowych.
Trzeba pamiętać, że obowiązek alimentacyjny nie jest ślepo związany z datą urodzenia. Jest to zobowiązanie o charakterze socjalnym i rodzicielskim, które ma na celu zapewnienie godnego życia osobie uprawnionej. Dlatego też, ocena, do kiedy płacić alimenty, musi uwzględniać indywidualną sytuację życiową pełnoletniego dziecka, jego możliwości zarobkowe, stan zdrowia, a także podejmowane przez niego kroki w celu uzyskania samodzielności finansowej.
Kiedy ustaje obowiązek płacenia alimentów na rzecz dziecka
Ustanie obowiązku alimentacyjnego jest procesem, który zależy od szeregu czynników, a nie jedynie od przekroczenia przez dziecko granicy wieku. Najczęściej wskazywanym momentem jest osiągnięcie przez dziecko pełnoletności, czyli ukończenie 18 roku życia. Jednakże, jak już wspomniano, nie jest to reguła absolutna. Jeśli pełnoletnie dziecko kontynuuje naukę, nie posiada wystarczających środków do samodzielnego utrzymania lub jest niezdolne do pracy ze względu na stan zdrowia, obowiązek alimentacyjny może trwać nadal. Prawo zakłada, że rodzic jest zobowiązany do dostarczania środków utrzymania dziecku, które nie jest jeszcze w stanie samo siebie utrzymać.
Ważnym aspektem jest również fakt, czy dziecko aktywnie dąży do uzyskania samodzielności. Jeśli pełnoletnie dziecko bez uzasadnionej przyczyny nie podejmuje pracy, mimo posiadanych możliwości, lub zaniedbuje naukę, sąd może uznać, że obowiązek alimentacyjny wygasł. Sąd analizuje wówczas, czy zachowanie dziecka jest zgodne z zasadami współżycia społecznego i czy nie nadużywa ono praw przysługujących mu z tytułu obowiązku alimentacyjnego. Celem jest zapewnienie wsparcia potrzebującym, a nie finansowanie osób, które mają możliwość samodzielnego funkcjonowania.
W praktyce, sytuacje te są rozpatrywane indywidualnie. Jeśli chcemy precyzyjnie określić, do kiedy płacić alimenty, warto zwrócić uwagę na kilka kluczowych kwestii. Po pierwsze, czy dziecko jest w stanie samo zarobić na swoje utrzymanie. Po drugie, czy jego sytuacja życiowa (np. kontynuacja edukacji, stan zdrowia) uzasadnia dalsze otrzymywanie wsparcia. Po trzecie, czy dziecko aktywnie dąży do osiągnięcia samodzielności. Brak tych przesłanek może skutkować wygaśnięciem obowiązku alimentacyjnego, często po wcześniejszym złożeniu odpowiedniego wniosku do sądu.
Kiedy można przestać płacić alimenty na rzecz dorosłego dziecka
Zgodnie z polskim prawem rodzinnym, obowiązek alimentacyjny nie wygasa automatycznie z dniem osiągnięcia przez dziecko pełnoletności. Kluczowym kryterium jest jego zdolność do samodzielnego utrzymania się. Jeśli dorosłe dziecko jest w stanie samodzielnie pokrywać swoje koszty utrzymania, pracując lub posiadając inne źródła dochodu, rodzic może być zwolniony z dalszego płacenia alimentów. Dotyczy to sytuacji, gdy dziecko zakończyło edukację, posiada kwalifikacje zawodowe i ma realne możliwości znalezienia pracy, która pozwoli mu na niezależność finansową.
Jednakże, istnieją wyjątki od tej reguły. Jeśli dorosłe dziecko nadal kontynuuje naukę na uczelni wyższej lub w szkole policealnej, a jego dochody nie pozwalają na pokrycie kosztów studiów i utrzymania, obowiązek alimentacyjny może być utrzymany. W takim przypadku, sąd będzie oceniał, czy nauka jest uzasadniona i czy dziecko podejmuje starania, aby jak najszybciej uzyskać kwalifikacje pozwalające na samodzielne życie. Ważne jest również, aby dziecko nie miało możliwości pobierania stypendium lub innego wsparcia finansowego, które mogłoby zaspokoić jego potrzeby.
Kolejnym ważnym czynnikiem jest stan zdrowia dziecka. Jeśli dorosłe dziecko jest niezdolne do pracy ze względu na chorobę lub niepełnosprawność, obowiązek alimentacyjny trwa tak długo, jak długo utrzymuje się ta niezdolność. Rodzic jest zobowiązany do wspierania dziecka, które z przyczyn od siebie niezależnych nie jest w stanie zapewnić sobie podstawowych środków do życia. W każdej z tych sytuacji, aby formalnie zakończyć obowiązek alimentacyjny, zazwyczaj konieczne jest złożenie pozwu o uchylenie alimentów do sądu, który wyda odpowiednią decyzję.
Alimenty na dziecko niepełnoletnie kiedy się kończą
Obowiązek alimentacyjny wobec dziecka niepełnoletniego jest bezwzględny i trwa do momentu, aż dziecko osiągnie wiek 18 lat. Niezależnie od sytuacji materialnej rodziców, czy też stanu zdrowia dziecka, sądowy nakaz płacenia alimentów na rzecz małoletniego jest egzekwowany do dnia jego 18 urodzin. Jest to fundamentalna zasada prawa rodzinnego, mająca na celu zapewnienie bezpieczeństwa i stabilności finansowej dla osób, które z mocy prawa nie są w stanie samodzielnie o siebie zadbać.
Warto jednak podkreślić, że samo osiągnięcie pełnoletności nie zawsze oznacza natychmiastowe zakończenie obowiązku alimentacyjnego. Jak już wielokrotnie wspomniano, prawo przewiduje pewne wyjątki, które rozszerzają ten obowiązek na okres po ukończeniu przez dziecko 18 lat. Dlatego też, chociaż okres płacenia alimentów na dziecko niepełnoletnie ma jasno określoną granicę wiekową, to dalsze świadczenia mogą być kontynuowane w zależności od okoliczności.
Jeśli dziecko po osiągnięciu pełnoletności nadal kontynuuje naukę, na przykład w szkole średniej lub na studiach, i z tego powodu nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać, obowiązek alimentacyjny może być przedłużony. Kluczowe jest, aby dziecko wykazywało starania w nauce i dążyło do zdobycia wykształcenia, które pozwoli mu na przyszłe usamodzielnienie. W takich przypadkach, rodzic nadal jest zobowiązany do finansowania potrzeb dziecka, dopóki trwa jego edukacja i brak jest wystarczających środków do samodzielnego życia.
Kiedy wygasa obowiązek alimentacyjny wobec dziecka
Obowiązek alimentacyjny, choć często kojarzony z wiekiem, ma swoje podstawy w potrzebach osoby uprawnionej i możliwościach osoby zobowiązanej. W przypadku dzieci, kluczowym momentem jest osiągnięcie przez nie pełnoletności, co zazwyczaj oznacza koniec automatycznego obowiązku alimentacyjnego. Jednakże, ta zasada podlega modyfikacjom wynikającym z indywidualnej sytuacji życiowej dziecka. Najważniejszym kryterium jest, czy dziecko jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby życiowe i czy jego sytuacja nie wymaga dalszego wsparcia.
Jeśli pełnoletnie dziecko posiada wystarczające dochody z pracy lub innych źródeł, które pozwalają mu na samodzielne utrzymanie, obowiązek alimentacyjny może wygasnąć. Sąd ocenia wówczas, czy możliwości zarobkowe dziecka są realne i czy faktycznie posiada ono środki na pokrycie swoich podstawowych wydatków, takich jak wyżywienie, mieszkanie, ubranie czy opłaty. Ważne jest, aby dziecko podejmowało próby uzyskania samodzielności i nie żyło na koszt rodzica bez uzasadnionych przyczyn.
Istnieją jednak sytuacje, w których obowiązek alimentacyjny trwa nadal nawet po ukończeniu przez dziecko 18 roku życia. Są to przede wszystkim:
- Kontynuacja nauki: Jeśli dziecko uczy się w szkole ponadpodstawowej lub na studiach i z tego powodu nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać.
- Niezdolność do pracy: Jeśli dziecko jest niezdolne do pracy ze względu na chorobę, inwalidztwo lub inne poważne przeszkody zdrowotne.
- Brak możliwości zarobkowych: Jeśli pomimo starań, dziecko nie jest w stanie znaleźć pracy pozwalającej na samodzielne utrzymanie, na przykład ze względu na trudną sytuację na rynku pracy lub brak kwalifikacji.
Ważne jest, aby pamiętać, że wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego często wymaga formalnego działania. Osoba zobowiązana do płacenia alimentów powinna złożyć wniosek do sądu o uchylenie obowiązku alimentacyjnego, przedstawiając dowody na to, że przesłanki do jego istnienia już nie zachodzą. Dopiero prawomocne orzeczenie sądu zwalnia z dalszego płacenia.
Kiedy rodzic nie musi płacić alimentów na pełnoletnie dziecko
Rodzic przestaje być zobowiązany do płacenia alimentów na rzecz swojego pełnoletniego dziecka w momencie, gdy dziecko jest w stanie samodzielnie się utrzymać. Kluczowym aspektem jest tutaj jego zdolność do zarobkowania i realne możliwości zaspokojenia własnych potrzeb życiowych. Jeśli pełnoletni syn lub córka posiada stabilne zatrudnienie, dobrze płatną pracę, lub inne znaczące źródła dochodu, które pozwalają mu na niezależność finansową, obowiązek alimentacyjny może zostać uchylony.
Sąd analizuje przy tym szereg czynników. Nie wystarczy samo ukończenie 18 roku życia. Trzeba udowodnić, że dziecko jest zaradne życiowo. Na przykład, jeśli dziecko po ukończeniu szkoły średniej nie podejmuje dalszej nauki i ma możliwość podjęcia pracy, ale tego nie robi, rodzic może wystąpić o uchylenie alimentów. Podobnie, jeśli dorosłe dziecko prowadzi wystawny tryb życia, który przekracza jego faktyczne potrzeby, a rodzic jest w trudnej sytuacji finansowej, sąd może rozważyć zmniejszenie lub uchylenie obowiązku alimentacyjnego.
Jednakże, istnieją okoliczności, które przedłużają obowiązek alimentacyjny poza okres pełnoletności. Należą do nich przede wszystkim:
- Kontynuacja nauki: Jeśli dziecko nadal uczęszcza do szkoły ponadpodstawowej lub studiuje na uczelni wyższej, a jego dochody nie pokrywają kosztów nauki i utrzymania. Ważne jest, aby nauka była kontynuowana w sposób systematyczny i z zamiarem zdobycia kwalifikacji zawodowych.
- Niepełnosprawność lub choroba: Jeśli dziecko jest niezdolne do pracy z powodu poważnej choroby, niepełnosprawności lub innych problemów zdrowotnych, które uniemożliwiają mu samodzielne utrzymanie.
- Trudna sytuacja na rynku pracy: W wyjątkowych sytuacjach, gdy mimo starań, dziecko nie jest w stanie znaleźć zatrudnienia pozwalającego na samodzielność, obowiązek alimentacyjny może być przedłużony.
Aby formalnie zakończyć płacenie alimentów, rodzic powinien złożyć pozew o uchylenie alimentów do sądu. Konieczne jest przedstawienie dowodów potwierdzających, że przesłanki do utrzymania obowiązku alimentacyjnego już nie istnieją. Dopiero prawomocne orzeczenie sądu zwalnia z dalszego świadczenia.
Kiedy wygasa obowiązek alimentacyjny dla byłego małżonka
Obowiązek alimentacyjny wobec byłego małżonka to zupełnie inna kategoria zobowiązań niż alimenty na dzieci. W tym przypadku, zasady są bardziej złożone i zależą od wielu czynników, w tym od okoliczności ustania małżeństwa oraz sytuacji materialnej obu stron. Zazwyczaj obowiązek alimentacyjny wygasa wraz z orzeczeniem rozwodu, chyba że sąd orzeknie inaczej. Ma to na celu zapewnienie wsparcia finansowego osobie, która po rozwodzie znajduje się w trudniejszej sytuacji materialnej i nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb.
Kluczowym kryterium, które decyduje o tym, czy obowiązek alimentacyjny wobec byłego małżonka będzie nadal istnieć, jest tzw. „przemożenie” lub „niewinność” w rozkładzie pożycia małżeńskiego. Jeśli sąd orzeknie wyłączną winę jednego z małżonków w rozkładzie pożycia, to ten małżonek nie będzie zobowiązany do płacenia alimentów na rzecz drugiego, chyba że drugi małżonek znajdzie się w stanie niedostatku. Natomiast, jeśli orzeczono rozwód bez orzekania o winie lub obwiniono oboje małżonków, sytuacja jest inna.
W przypadku rozwodu bez orzekania o winie lub z winy obojga małżonków, obowiązek alimentacyjny trwa przez okres pięciu lat od daty orzeczenia rozwodu. Po upływie tego terminu, obowiązek ten wygasa, chyba że strony postanowią inaczej lub sąd, ze względu na szczególne okoliczności, przedłuży ten okres. Szczególnymi okolicznościami mogą być na przykład choroba byłego małżonka, która uniemożliwia mu podjęcie pracy, lub inne zdarzenia losowe, które doprowadziły do jego niedostatku.
Warto zaznaczyć, że obowiązek alimentacyjny wobec byłego małżonka może również wygasnąć w przypadku, gdy osoba uprawniona do alimentów zawrze nowy związek małżeński. W takiej sytuacji, zakłada się, że nowy małżonek jest zobowiązany do zapewnienia jej utrzymania. Ponadto, jeśli osoba uprawniona do alimentów uzyska znaczące dochody, które pozwalają jej na samodzielne utrzymanie, obowiązek alimentacyjny może zostać uchylony na wniosek drugiej strony. Podobnie, śmierć jednej ze stron naturalnie kończy ten obowiązek.
Kiedy wygasa obowiązek alimentacyjny wobec dalszych krewnych
Obowiązek alimentacyjny wobec dalszych krewnych, takich jak dziadkowie, wnuki, rodzeństwo czy powinowaci, jest regulowany przez Kodeks rodzinny i opiekuńczy, jednakże jest to zobowiązanie o charakterze subsydiarnym. Oznacza to, że może być on egzekwowany tylko w sytuacji, gdy osoba uprawniona do alimentów nie jest w stanie uzyskać niezbędnych środków utrzymania od osób bliżej z nią spokrewnionych lub spowinowaconych, w pierwszej kolejności od zstępnych i wstępnych.
Kluczowym warunkiem, który musi być spełniony, aby obowiązek alimentacyjny wobec dalszych krewnych mógł zostać ustanowiony, jest istnienie niedostatku u osoby uprawnionej. Niedostatek oznacza sytuację, w której osoba nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych, takich jak wyżywienie, mieszkanie, leczenie czy ubranie, pomimo podjęcia wszelkich możliwych starań. Zdolność do zarobkowania jest tutaj oceniana w kontekście wieku, stanu zdrowia i ogólnych możliwości danej osoby.
Co do zasady, obowiązek alimentacyjny wobec dalszych krewnych jest ograniczony czasowo. Często jest on ściśle powiązany z trwaniem niedostatku. Gdy tylko sytuacja materialna osoby uprawnionej poprawi się na tyle, że będzie ona w stanie samodzielnie się utrzymać, obowiązek alimentacyjny wygasa. Nie ma tu sztywnych ram czasowych, jak w przypadku alimentów na byłego małżonka, a decyzja jest każdorazowo podejmowana przez sąd na podstawie analizy konkretnych okoliczności.
Warto również zwrócić uwagę na sytuacje, w których obowiązek alimentacyjny wobec dalszych krewnych może być uchylony lub ograniczony. Sąd może to zrobić, jeśli:
- Osoba zobowiązana znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uniemożliwia jej wywiązanie się z obowiązku bez narażania siebie i swojej rodziny na niedostatek.
- Osoba uprawniona do alimentów swoim niewłaściwym zachowaniem przyczyniła się do powstania niedostatku lub nie podejmuje starań, aby go przezwyciężyć.
- Obowiązek alimentacyjny byłby rażąco sprzeczny z zasadami współżycia społecznego.
W przypadku dalszych krewnych, podobnie jak w innych sytuacjach, wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego najczęściej wymaga formalnego wniosku do sądu, który oceni, czy przesłanki do jego dalszego istnienia już nie zachodzą. Śmierć osoby zobowiązanej lub uprawnionej również naturalnie kończy ten obowiązek.
Do kiedy płacić alimenty w przypadku śmierci rodzica
Śmierć rodzica, który był zobowiązany do płacenia alimentów, stanowi istotną zmianę w sytuacji prawnej i faktycznej. W polskim prawie rodzinnym, obowiązek alimentacyjny jest zobowiązaniem osobistym, co oznacza, że wygasa on wraz ze śmiercią osoby zobowiązanej. Nie przechodzi on na spadkobierców z mocy prawa, chyba że zostanie to inaczej uregulowane w indywidualnej sytuacji.
Jednakże, sytuacja dziecka, które do tej pory otrzymywało alimenty, nie pozostaje bez ochrony. Jeśli zmarły rodzic pozostawił po sobie masę spadkową, spadkobiercy mogą być zobowiązani do zaspokojenia roszczeń dziecka o alimenty. Dotyczy to przede wszystkim zaległych alimentów, które nie zostały uiszczone przez zmarłego przed śmiercią. Roszczenia te wchodzą w skład długów spadkowych i podlegają zaspokojeniu z majątku spadkowego.
W przypadku bieżących alimentów, po śmierci jednego z rodziców, na drugim rodzicu (jeśli żyje i jest uprawniony do władzy rodzicielskiej) nadal spoczywa obowiązek alimentacyjny. Jeśli jednak oboje rodzice nie żyją lub jedno z nich nie jest w stanie zapewnić dziecku utrzymania, wtedy na dalszych krewnych (np. dziadków, rodzeństwo) może zostać nałożony obowiązek alimentacyjny, zgodnie z zasadami subsydiarności opisanymi wcześniej. W skrajnych przypadkach, gdy żadna z tych opcji nie jest możliwa, dziecko może zostać umieszczone pod opieką zastępczą lub w pieczy zastępczej.
Warto również wspomnieć o sytuacji, gdy zmarły rodzic miał ustalone alimenty na rzecz dorosłego dziecka. W takim przypadku, obowiązek ten również wygasa ze śmiercią rodzica. Jeśli dorosłe dziecko jest w niedostatku i nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać, może ono dochodzić alimentów od drugiego rodzica lub od innych dalszych krewnych, jeśli spełnione zostaną odpowiednie przesłanki prawne. Zawsze kluczowe jest indywidualne rozpatrzenie sytuacji i analiza przepisów prawa rodzinnego oraz spadkowego.
Do kiedy płacić alimenty dla dziecka niezdolnego do pracy
Obowiązek alimentacyjny wobec dziecka niezdolnego do pracy jest szczególnym przypadkiem, który znacząco wpływa na to, do kiedy płacić alimenty. Jeśli dziecko, niezależnie od wieku, jest trwale lub długotrwale niezdolne do samodzielnego utrzymania się ze względu na stan zdrowia, np. z powodu choroby przewlekłej, niepełnosprawności intelektualnej lub fizycznej, obowiązek alimentacyjny rodzica może trwać bezterminowo. Prawo polskie kładzie nacisk na zapewnienie godnych warunków życia osobom, które z przyczyn od nich niezależnych nie są w stanie samodzielnie funkcjonować.
W takich sytuacjach, osiągnięcie przez dziecko pełnoletności nie stanowi momentu końcowego dla obowiązku alimentacyjnego. Kluczowe jest udowodnienie tej niezdolności do pracy przed sądem. Zazwyczaj wymaga to przedstawienia dokumentacji medycznej, opinii lekarzy specjalistów, orzeczeń o stopniu niepełnosprawności oraz wszelkich innych dowodów potwierdzających stan zdrowia dziecka i jego wpływ na jego zdolność do zarobkowania. Sąd ocenia, czy dziecko jest faktycznie w stanie samodzielnie zaspokoić swoje podstawowe potrzeby życiowe.
Nawet jeśli dziecko niezdolne do pracy posiada pewne dochody, na przykład z renty lub świadczeń socjalnych, a są one niewystarczające do pokrycia wszystkich jego potrzeb, rodzic nadal może być zobowiązany do uzupełniania tych świadczeń w ramach alimentów. Zakres alimentów będzie wówczas zależał od możliwości zarobkowych rodzica oraz od usprawiedliwionych potrzeb dziecka. Sąd stara się ustalić wysokość alimentów w taki sposób, aby zapewnić dziecku poziom życia odpowiadający jego potrzebom, jednocześnie nie doprowadzając do nadmiernego obciążenia finansowego rodzica.
Ważne jest, aby pamiętać, że sytuacja dziecka niezdolnego do pracy jest analizowana indywidualnie. Sąd bierze pod uwagę nie tylko stan zdrowia, ale także wiek, posiadane kwalifikacje (jeśli jakiekolwiek istnieją), możliwości zamieszkania oraz inne czynniki, które mogą wpływać na jego zdolność do samodzielnego życia. Obowiązek alimentacyjny w takich przypadkach ma charakter długoterminowy i wygasa dopiero w momencie ustania przyczyny niezdolności do pracy lub śmierci osoby uprawnionej.
Kiedy można domagać się alimentów od dorosłego dziecka
Choć powszechnie mówi się o obowiązku rodziców do płacenia alimentów na rzecz dzieci, prawo polskie przewiduje również sytuację odwrotną – gdy dorosłe dzieci są zobowiązane do alimentowania swoich rodziców. Jest to obowiązek wynikający z zasady wzajemności i solidarności rodzinnej, który wchodzi w życie, gdy rodzic znajduje się w niedostatku, czyli nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych.
Aby rodzic mógł skutecznie domagać się alimentów od swojego dorosłego dziecka, muszą zostać spełnione dwa podstawowe warunki. Po pierwsze, rodzic musi znajdować się w niedostatku. Oznacza to, że jego dochody, świadczenia emerytalne lub rentowe, a także posiadany majątek, nie pozwalają mu na pokrycie podstawowych kosztów utrzymania, takich jak wyżywienie, leki, opłaty za mieszkanie czy podstawowa opieka medyczna. Po drugie, dziecko musi posiadać możliwości zarobkowe, które pozwalają mu na udzielenie wsparcia finansowego rodzicowi bez narażania siebie i swojej rodziny na niedostatek.
Sąd, rozpatrując takie roszczenie, bierze pod uwagę nie tylko sytuację materialną obu stron, ale także zasady współżycia społecznego. Na przykład, jeśli rodzic przez lata zaniedbywał swoje obowiązki wobec dziecka, np. nie płacił alimentów lub stosował przemoc, sąd może uznać, że jego roszczenie o alimenty jest sprzeczne z zasadami współżycia i oddalić powództwo. Podobnie, jeśli dziecko ma bardzo niskie dochody i ledwo wiąże koniec z końcem, sąd może orzec brak obowiązku alimentacyjnego lub znacznie go ograniczyć.
Warto zaznaczyć, że obowiązek alimentacyjny dziecka wobec rodzica jest zobowiązaniem o charakterze subsydiarnym. Oznacza to, że rodzic najpierw powinien podjąć próby uzyskania wsparcia od innych osób blisko spokrewnionych lub spowinowaconych, np. od drugiego rodzica, rodzeństwa, a dopiero w dalszej kolejności może zwrócić się do swoich zstępnych. Jeśli jednak takie próby okażą się nieskuteczne lub inne osoby nie mają możliwości udzielenia pomocy, wtedy dopiero dziecko może zostać zobowiązane do alimentowania rodzica. Obowiązek ten trwa tak długo, jak długo utrzymuje się stan niedostatku u rodzica i możliwości zarobkowe u dziecka.
